AKDENİZ BİTTİ

Denizin içinden dimdik bir duvar gibi yükselen Cebelitarık Kayası, Uzaklar II’nin pruvasında belirdiğinde ikimiz de heyecanlıydık. İşte, koskoca Akdeniz’in sonuna geldik. Artık bir adım ilerisi Atlantik Okyanusu...

16 yıl önce Uzaklar’la çıktığımız dünya seyahatinde, Cebelitarık Kayası’nı ilk kez gördüğümde de gurur ve sevinci bir arada yaşamıştım. Ancak giriş işlemlerini yaptırmak üzere yanaştığımız iskelede bu sevincimiz kursağımızda kalmıştı. O gün karşılaştığımız kötü muameleyi hiç unutmam. Laftan anlamaz aksi bir adam olan pasaport polisi İngiltere vizemiz olmadığı için limana girmemize izin vermemişti. Hâlbuki biz yolda bozulan oto pilotumuzun buraya yollanan yedek parçasını alıp, hemen ayrılmak istiyorduk. Karaya çıkmamak koşuluyla demir yerinde bir gün geçirmemize, ki buna denizcilik kurallarına göre hakkımız olmasına rağmen, müsaade etmemişti. Tartışma uzayınca bayrağımızı göstererek hakarete varan sözler sarf etmeye başlamış, biz de bu hakaretlere daha fazla dayanamayıp, lanet olsun, diyerek iskeleden ayrılmıştık. Hava kararmaya başlamış, rüzgâr da kuvvetlenmişti. Nereye gideceğimiz hakkında bir fikrimiz olmaksızın körfeze açılmıştık.

FEDRA’NIN ENKAZI
Yarım ay şeklindeki Cebelitarık Körfezi’nin güneydoğu ucu olan Avrupa Burnu’na yaklaşırken büyük bir geminin burundaki kayalıkların üzerine dokuz oturak çıkmış olduğunu fark ettik. Yarısı yok olmuş gemi kayalıklara saplanıp kalmış.
Suyun altındaki ve üstündeki gemi enkazları beni her zaman hüzünlendirir. Ne canlar, ne hayaller onlarla birlikte sulara gömülmüştür. Hele gemisini kaybeden kaptanın ve mürettebatın acısı… Sualtındaki batıklara dalış yapanları, hele bunu eğlence olsun diye yapanları hiç anlamam. Başkalarının felaketine sebep olmuş, birçok cana mezar olmuş bir geminin enkazını seyreden birinin, hangi ruh halinin etkisiyle böyle davrandığını hep merak ederim.       
Demirledikten sonra geminin başına gelenleri öğrendik. Fedra adlı 36 bin tonluk kuru yük gemisi, 10 Ekim akşamı çıkan 11 bofor şiddetindeki fırtınada sürüklenmeye başlamış. Gemi mürettebatının ve yardıma gelen römorkörlerin kurtarma çabalarına rağmen sürüklenmeye devam ederek kayalıklara çıkmış. 
Demirlediğimiz yer İngiliz bölgesinin tam sınırında, doğuya doğru giren bir girintinin ucunda. Linea adlı bu yer İspanya’ya ait. 16 yıl önce burada demirlenebileceğini bilmiyorduk. Eğer bilseydik gece vakti ta karşı sahildeki Algeciras adlı İspanyol şehrine girmeye çalışmazdık.

CEBELİTARIK
Demir yeri rahat olmasına rağmen biz rahat değiliz. Teknede neredeyse elle tutulabilecek bir huzursuzluk var. Bazı yerler bazı insanlara iyi gelmezmiş. Biz de kendimizi burada iyi hissetmedik. 
Tam karşımızda Cebelitarık Kayası yükseliyor. Cebelitarık İspanya’nın doğal uzantısı… Ancak bu bölgenin idaresi İngiltere’ye ait… Zirvesi her zaman bulutlarla kaplı olan 400 metre yüksekliğindeki kayalığa baktıkça bir garip oluyorum. Durup dururken içim sıkılıyor. Sibel de bunun farkında. O metafiziğe meraklı, bu konular hakkında epey de bilgisi var. Havadaki olumsuz enerjiyi sezdiğini söylüyor. Sebebini sorunca, bölgenin tarihinde yaşanmış kötü olayların buna neden olabileceğini, örnekler vererek anlatıyor. Onun anlattıklarını kafamda kendi anlayacağım lisana çeviriyorum; demek ki burası uğursuz bir yer! Belki de zamanında İngilizlerin haksızlığına uğrayan mazlum ruhlarca lanetlenmiş bir bölge. Kim bilir… Zaten daha önceki gelişimizde de bana yaramamıştı. Birkaç gün sonra hava düzelince demir alıp batıya doğru yelken basıyoruz.

Devamını Motor Boat & Yachting Temmuz sayısında okuyabilirsiniz...